Χθες βράδυ ήμουν σε ένα μαγαζί στο Γκάζι, και κάποια στιγμή χρειάστηκε να βγω έξω να πάρω ένα τηλέφωνο. Πάω λοιπόν στην πόρτα και ψάχνω να βρω το χερούλι για να ανοίξω..
Δυστυχώς δεν υπήρχε χερούλι, ούτε κάποια ένδειξη, δεν φαινόταν καν να υπάρχει πόρτα. Ο ελλιπής φωτισμός και οι μπύρες δε βοηθούσαν καθόλου. Ήξερα όμως ότι ήταν κάπου εκεί γιατί από εκεί μπήκα!
Μετά από μερικά δευτερόλεπτα αναζήτησης (και ευχόμενος να μη με κοιτάει κανείς) ακούω μια φωνή από πίσω. “Αριστερά, Αριστερά”. Η αμηχανία άρχισε να κορυφώνεται, έψαχνα τόση ώρα και το “Αριστερά” δε βοηθούσε καθόλου. Μέσα στη ζάλη μου μάλιστα άρχισα να ψάχνω προς τα δεξιά.
Ήμουν σε αδιέξοδο.
«Αριστερά, Αριστερά, σπρώξε» άκουσα ξανά και έβαλα τα χέρια μου σα τυφλός πάνω στην «τζαμαρία» για να καταλάβω από πού ανοίγει.
Τελικά τα κατάφερα, κυρίως όμως τα κατάφερε το κοθώνι που σχεδίασε αυτή την πόρτα.
Με έκανε να φαίνομαι ηλίθιος.
Αν αυτός ήταν ο σκοπός του, τότε μπράβο. Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτός ο Ηλίθιος δεν έκατσε να σκεφτεί ότι κάτι τόσο καθημερινό και τετριμμένο, όπως το άνοιγμα μιας πόρτας δεν χρειάζεται να σε κάνει να σκεφτείς, δε χρειάζεται να είναι γρίφος. Τι θα γινόταν σε περίπτωση φωτιάς;
Έγκλημα που περιμένει να συμβεί.
Σαν Προγραμματιστής, το design είναι ένα από τα βασικότερα στοιχεία της δουλειάς μου, τόσο στον ίδιο τον κώδικα (που τον διαβάζουν και άλλοι) όσο και στην αλληλεπίδραση με το χρήστη (κυρίως).
Πριν μερικά χρόνια έπεσε στην αντίληψη μου ένα βιβλίο, το “The Design of Everyday Things” του Donald A. Norman (ISBN: 0-262-64037-6) Το βιβλίο αυτό άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο γύρω μου. Με έκανε να καταλάβω ότι στις μικρές αυτές στιγμές αμηχανίας, δεν είμαι εγώ που πρέπει να αισθάνομαι βλάκας, αλλά αυτός που το σχεδίασε. Πάνω από όλα όμως με έκανε να τρομάζω στη σκέψη του τι θα γινόταν σε περίπτωση έκτατης ανάγκης, ενός ζητήματος ζωής και θανάτου, όταν κάποιος εξαρτάται από πονήματα τέτοιων Ηλιθίων.
Τη θέση της αμηχανίας πλέον διαδέχεται η οργή.
Η οπτική που αποκτά κάποιος διαβάζοντας αυτό το βιβλίο τον κάνει να αντιλαμβάνεται και να σκέφτεσαι τα μικρά αυτά πράγματα που ένας απλός άνθρωπος-χρήστης δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να σκέφτεται. Σε περιπτώσεις έκτατης ανάγκης μάλιστα δεν έχει και το χρόνο να σκεφθεί.
Δε θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, σκοπός μου είναι να σε δελεάσω να το διαβάσεις. Όποιος ασχολείται με οποιανδήποτε τρόπο με design χρηστικών αντικειμένων (Υλικών ή άηλων - όπως το software) πρέπει να το διαβάσει.
Στο δεύτερο βιβλίο του, “Emotional Design, Why we love (or hate) everyday things” (ISBN: 0-465-05135-9), ξεφεύγει κάπως από την έννοια της χρηστικότητας και μπαίνει στο χώρο της αισθητικής και της Γνωστικής Ψυχολογίας (Cognitive Psychology).
Και τα δύο βιβλία είναι μια αποκάλυψη.
eides ama pas aeroporia
ola thes na ta blepeis kathwsprepei
Enw ama eixes paei strato, tha eblepes pws
apla tha espages tin tzamaria gia na bgeis se periptwsi
anagis.
Mallon. autos pou sxediase tin porta to sxediaze gia maximous
polites :D
Kai opion parei o xaros….
Συγχαρητηρια φιλε Δημήτρη.
Κατάφερες με αυτο το συντομο μα μεστο και εξαιρετικά πυκνό σε νοήματα κείμενό σου να δημιουργήσεις ρεύμα αλλαγής σε όλο το διαδίκτυο.
Οι ριξικεύλευθες προτάσεις σου σχετικά με την πρακτικότητα των πραγμάτων γύρω μας με άλλαξαν αυτοστιγμη, και μαζί με αυτό τον τρόπο που βλέπω και αντιλαμβάνομαι τα πράγματα γύρω μου. Σου χρωστάμε όλοι τόσα πολλά.
-γπ
Φίλε Γιώργο, η κριτική σου είναι πάντα εποικοδομητική, επί της ουσίας και φαίνεται ότι πιάνει τα νοήματα σε όλα τα επίπεδα. Οι απέριττες αλλά περιεκτικές παρατηρήσεις σου δικαιώνουν την προσπάθειά και τον αγώνα μου. Χαίρομαι ιδιαίτερα δε, που κατάφερα να ανοίξω - έστω και λίγο – τους ήδη ευρείς ορίζοντές σου. Προσωπικά, εάν μπορούσα να αλλάξω έστω και έναν ηλίθιο θα ήμουν ικανοποιημένος. Άνθρωποι σαν εσένα μου δίνουν κουράγιο να συνεχίσω. Ευχαριστώ.
-δπ